Αν το μπάσκετ είναι «το άθλημα των ψηλών», κατά το γνωστό απόφθεγμα, τότε το NBA θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι το πρωτάθλημα των Αφροαμερικάνων.
Σωστά; Εν μέρει ναι. Το μόνο… πρόβλημα είναι ότι κατά καιρούς στην κορυφαία λίγκα του κόσμου έχουν εμφανιστεί κάποιοι λευκοί Αμερικάνοι που κατάφεραν όχι απλώς να σταθούν επάξια αλλά και να υπερκεράσουν τα όποια σωματικά μειονεκτήματά τους, γράφοντας τη δική τους ιστορία. Το Cobrasports.gr τους παρουσιάζει και κάνει αποτίμηση της (υψηλής) αξίας τους!
ΜΠΙΛ ΓΟΥΟΛΤΟΝ
Η ιστορία αυτή δε γράφτηκε σωστά… Σίγουρα κάτι πήγε λάθος… Η καριέρα του Μπιλ Γουόλτον πληρούσε τις προδιαγραφές για μεγαλεία πέρα από κάθε φαντασία. Ήταν προορισμένος να γίνει ένας από τους πέντε κορυφαίους σέντερ όλων των εποχών (σ.σ. κάποιοι, πάντως, τον θεωρούν έστω κι έτσι σαν έναν από τους δέκα κορυφαίους ψηλούς στην ιστορία του αθλήματος) και τα λίγα δείγματα γραφής που έδωσε συνηγορούσαν και με το παραπάνω σε αυτό.
Πρωταθλητής και MVP των τελικών με τους Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς το 1977, αναδείχτηκε MVP ολόκληρου του NBA την ερχόμενη σεζόν όταν οδήγησε την ίδια ομάδα σε 50 νίκες στους πρώτους 60 αγώνες της χρονιάς, προτού τραυματιστεί σοβαρά σε έναν από τους πρώτους -απ’ τους πολλούς που θα ακολουθούσαν-τραυματισμούς στα πολυταλαιπωρημένα του πόδια. Μέχρι τότε είχε προλάβει να ψηφιστεί σε 2 All Star Games (αγωνίστηκε όμως μόνο στο δεύτερο, καθότι στο πρώτο ήταν τραυματίας) και ν’ αναδειχτεί μια φορά μέλος της Πρώτης Καλύτερης Πεντάδας (1978), μια φορά μέλος της Δεύτερης Καλύτερης Πεντάδας (1977) και άλλες δυο φορές μέλος της Καλύτερης Αμυντικής Πεντάδας (1977, 1978). Οι τραυματισμοί του, ωστόσο, σε συνδυασμό με τις κάκιστες σχέσεις του με την τεχνική ηγεσία των Μπλέιζερς, τον οδήγησαν στο σημείο να απέχει ολόκληρη τη σεζόν 1978-1979 από τις αγωνιστικές υποχρεώσεις της ομάδας, εις ένδειξη διαμαρτυρίας.
Η λύση δόθηκε το καλοκαίρι του 1979 όταν, με την λήξη του συμβολαίου του, πήρε μεταγραφή στους Σαν Ντιέγκο (μετέπειτα Λος Άντζελες) Κλίπερς, με τους οποίους όμως δεν κατάφερε να πετύχει τίποτα το αξιομνημόνευτο, απέχοντας κατά πολύ μεγάλες περιόδους από τις αγωνιστικές υποχρεώσεις της ομάδας ελέω προβλημάτων υγείας στα πόδια του. Εν κατακλείδι, το καλύτερο σενάριο που μπορούσε να του λάχει έλαβε χώρα το καλοκαίρι του 1985, με τη μεταγραφή του στους Μπόστον Σέλτικς.
Στη Βοστόνη, απαλλαγμένος πλέον από τραυματισμούς και από υψηλές προσδοκίες προς το πρόσωπό του, ανέλαβε ρόλο έκτου παίκτη δίνοντας πολύτιμες ανάσες στην πανίσχυρη τότε front-line των Λάρι Μπερντ-Κέβιν ΜακΧέιλ-Ρόμπερτ Πάρις. Στο δια ταύτα; Οι Σέλτικς αναδείχτηκαν εκείνη τη σεζόν πρωταθλητές, προσφέροντας έτσι στον Μπιλ Γουόλτον όχι μόνο το δεύτερο δαχτυλίδι της καριέρας του, αλλά και το βραβείο του Καλύτερου Έκτου Παίκτη για τη σεζόν 1985-1986 στο NBA. Μάλιστα η εν λόγω τιμητική διάκριση τον έβαλε για τα καλά στη χρυσή βίβλο του NBA, καθώς έγινε ο πρώτος παίκτης διαχρονικά που έλαβε στην κατοχή του βραβεία MVP των τελικών και της κανονικής περιόδου και τρόπαιο Καλύτερου Έκτου Παίκτη
Δυστυχώς, όμως, οι λογαριασμοί του με τους τραυματισμούς δεν είχαν λήξει ακόμα, με αποτέλεσμα να ξαναβρεθεί στα «πιτς» με το ξεκίνημα της επόμενης αγωνιστικής σεζόν. Με τα πολλά, κατάφερε να παίξει στα δέκα τελευταία ματς της κανονικής περιόδου και να δώσει το «παρών» σε άλλους δώδεκα αγώνες στα πλέι-οφ. Απ’ ό,τι αποδείχτηκε όμως αυτά ήταν και τα τελευταία παιχνίδια της θυελλώδους καριέρας του, αφού κάθε άλλη απόπειρά του στην πορεία να επιστρέψει έπεσε στο κενό. Το 1990 επισήμως αποσύρθηκε από την ενεργό δράση κι επτά χρόνια μετά του έλαχε η υπέρτατη τιμητική διάκριση με την επιλογή τους στους 50 Κορυφαίους Παίκτες στην ιστορία του NBA.
Σωστά; Εν μέρει ναι. Το μόνο… πρόβλημα είναι ότι κατά καιρούς στην κορυφαία λίγκα του κόσμου έχουν εμφανιστεί κάποιοι λευκοί Αμερικάνοι που κατάφεραν όχι απλώς να σταθούν επάξια αλλά και να υπερκεράσουν τα όποια σωματικά μειονεκτήματά τους, γράφοντας τη δική τους ιστορία. Το Cobrasports.gr τους παρουσιάζει και κάνει αποτίμηση της (υψηλής) αξίας τους!
ΜΠΙΛ ΓΟΥΟΛΤΟΝ
Η ιστορία αυτή δε γράφτηκε σωστά… Σίγουρα κάτι πήγε λάθος… Η καριέρα του Μπιλ Γουόλτον πληρούσε τις προδιαγραφές για μεγαλεία πέρα από κάθε φαντασία. Ήταν προορισμένος να γίνει ένας από τους πέντε κορυφαίους σέντερ όλων των εποχών (σ.σ. κάποιοι, πάντως, τον θεωρούν έστω κι έτσι σαν έναν από τους δέκα κορυφαίους ψηλούς στην ιστορία του αθλήματος) και τα λίγα δείγματα γραφής που έδωσε συνηγορούσαν και με το παραπάνω σε αυτό.
Πρωταθλητής και MVP των τελικών με τους Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς το 1977, αναδείχτηκε MVP ολόκληρου του NBA την ερχόμενη σεζόν όταν οδήγησε την ίδια ομάδα σε 50 νίκες στους πρώτους 60 αγώνες της χρονιάς, προτού τραυματιστεί σοβαρά σε έναν από τους πρώτους -απ’ τους πολλούς που θα ακολουθούσαν-τραυματισμούς στα πολυταλαιπωρημένα του πόδια. Μέχρι τότε είχε προλάβει να ψηφιστεί σε 2 All Star Games (αγωνίστηκε όμως μόνο στο δεύτερο, καθότι στο πρώτο ήταν τραυματίας) και ν’ αναδειχτεί μια φορά μέλος της Πρώτης Καλύτερης Πεντάδας (1978), μια φορά μέλος της Δεύτερης Καλύτερης Πεντάδας (1977) και άλλες δυο φορές μέλος της Καλύτερης Αμυντικής Πεντάδας (1977, 1978). Οι τραυματισμοί του, ωστόσο, σε συνδυασμό με τις κάκιστες σχέσεις του με την τεχνική ηγεσία των Μπλέιζερς, τον οδήγησαν στο σημείο να απέχει ολόκληρη τη σεζόν 1978-1979 από τις αγωνιστικές υποχρεώσεις της ομάδας, εις ένδειξη διαμαρτυρίας.
Η λύση δόθηκε το καλοκαίρι του 1979 όταν, με την λήξη του συμβολαίου του, πήρε μεταγραφή στους Σαν Ντιέγκο (μετέπειτα Λος Άντζελες) Κλίπερς, με τους οποίους όμως δεν κατάφερε να πετύχει τίποτα το αξιομνημόνευτο, απέχοντας κατά πολύ μεγάλες περιόδους από τις αγωνιστικές υποχρεώσεις της ομάδας ελέω προβλημάτων υγείας στα πόδια του. Εν κατακλείδι, το καλύτερο σενάριο που μπορούσε να του λάχει έλαβε χώρα το καλοκαίρι του 1985, με τη μεταγραφή του στους Μπόστον Σέλτικς.
Στη Βοστόνη, απαλλαγμένος πλέον από τραυματισμούς και από υψηλές προσδοκίες προς το πρόσωπό του, ανέλαβε ρόλο έκτου παίκτη δίνοντας πολύτιμες ανάσες στην πανίσχυρη τότε front-line των Λάρι Μπερντ-Κέβιν ΜακΧέιλ-Ρόμπερτ Πάρις. Στο δια ταύτα; Οι Σέλτικς αναδείχτηκαν εκείνη τη σεζόν πρωταθλητές, προσφέροντας έτσι στον Μπιλ Γουόλτον όχι μόνο το δεύτερο δαχτυλίδι της καριέρας του, αλλά και το βραβείο του Καλύτερου Έκτου Παίκτη για τη σεζόν 1985-1986 στο NBA. Μάλιστα η εν λόγω τιμητική διάκριση τον έβαλε για τα καλά στη χρυσή βίβλο του NBA, καθώς έγινε ο πρώτος παίκτης διαχρονικά που έλαβε στην κατοχή του βραβεία MVP των τελικών και της κανονικής περιόδου και τρόπαιο Καλύτερου Έκτου Παίκτη
Δυστυχώς, όμως, οι λογαριασμοί του με τους τραυματισμούς δεν είχαν λήξει ακόμα, με αποτέλεσμα να ξαναβρεθεί στα «πιτς» με το ξεκίνημα της επόμενης αγωνιστικής σεζόν. Με τα πολλά, κατάφερε να παίξει στα δέκα τελευταία ματς της κανονικής περιόδου και να δώσει το «παρών» σε άλλους δώδεκα αγώνες στα πλέι-οφ. Απ’ ό,τι αποδείχτηκε όμως αυτά ήταν και τα τελευταία παιχνίδια της θυελλώδους καριέρας του, αφού κάθε άλλη απόπειρά του στην πορεία να επιστρέψει έπεσε στο κενό. Το 1990 επισήμως αποσύρθηκε από την ενεργό δράση κι επτά χρόνια μετά του έλαχε η υπέρτατη τιμητική διάκριση με την επιλογή τους στους 50 Κορυφαίους Παίκτες στην ιστορία του NBA.
0 comments:
Πείτε μας την γνώμη σας
Έχετε κάτι να μας προτείνετε ... !